Banski dvor - Kulturni centar građen je u periodu 1929-1932. godine kao rezidencijalni prostor Bana vrbaske banovine i u te svrhe korišten je do 1941. Tokom Drugog svjetskog rata unutrašnjost objekta je devastirana, a skupocjeni nameštaj, slike i drugi predmeti nepovratno su nestali. U poslijeratnom periodu zgrada je korištena kao vojno i političko sjedište da bi konačno Narodni odbor Grada Banja Luka na sjednici održanoj 8. marta 1955. godine donio odluku o osnivanju kulturne institucije pod nazivom Dom kulture i zgradu predao na upravljanje Domu.

Mojoj generaciji i generaciji mojih roditelja poznatiji kao Dom kulture, je zdanje po kojem je, pored zgrade opštine, centar Banjaluke prepoznatljiv, u koju se nekad išlo na ples subotom, u kojoj gimnazijalci slave maturu, a nedjeljom u podne koncerte održavaju učenici Muzičke škole…

U izložbenim prostorima ove institucije banjalučka publika je vidjela mnogobrojne međunarodne izložbe kao i djela poznatih umjetnika: Konjovića, Murtića, Hakmana, Šuteja, Maražove…Od većine umjetnika otkupljivane su slike i grafike tako da Kulturni centar danas ima značajnu umjetničku zbirku. Godine 1962. banjalučki likovni umetnici su u Domu kulture otvorili izložbu pod nazivom "Jesenji salon" i tako utemeljili izuzetno poznatu i značajnu jugoslovensku bijenalnu manifestaciju koja je od sedmog Salona prerasla i u međunarodnu selekciju likovnih umjetnosti.

Zavod za zaštitu kulturno istorijskog i prirodnog nasljeđa BiH je 1978. godine stavio pod zaštitu države zgradu Doma kulture kao jedinstvenu arhitektonsku celinu neoklasicističkog stila. Enterijeri velike dvorane, vijećnice i svečanog salona su autentičnog izgleda i takođe su pod zaštitom, kao i dio sačuvanog namještaja koji je zaštićen kao pokretno kulturno dobro.

Banjalučka publika je u koncertnoj dvorani i vijećnici do sada vidjela i velika imena pozorišne scene: čuvenog francuskog pantomimičara Marsela Marsoa, Living teatar iz Njujorka, velikane pozorišne umjetnosti Miru Stupicu, Ljubu Tadića, Peru Kvrgića, Fabijana Šovagovića, Miru Banjac, Zorana Radmilovića i mnoge druge.

Ljubitelji pisane riječi vidjeli su i čuli u vijećnici velikane naše književnosti: Ivu Andrića, Desanku Maksimović, Branka Ćopića, Stevana Raičkovića, Mešu Selimovića, Svetlanu Velmar Janković, Miodraga Pavlovića, Milorada Pavića i mnoge druge.

Tokom ratnog perioda neki od ovih sadržaja su prekinuti ali i u tom periodu su održavane u smanjenom obimu književne večeri, izložbe i koncerti pa je na taj način sačuvan kulturni plamičak ove kuće. Godine 1998. gradska skupština donosi odluku o promjeni imena Doma kulture u Banski dvor Kulturni centar, javnu ustanovu kulture Grada Banja Luke sa multimedijalnim sadržajima koncipiranim tako da svojim programima ponudi, prije svega, bogat i raznovrstan muzički program.

 

Od 6500 kvadratnih metara prostora Kulturni centar trenutno koristi oko 2000 kvadrata, jer je zgrada Banskog dvora u dvojakoj funkciji. Naime u ovoj je zgradi takođe sjedište Predsjednika i Podpredsjednika RS kao i člana Predsjedništva BiH, a duži niz godina dio prostora koriste Radio-televizija RS i Rektorat banjalučkog univerziteta.