Posebnu paznju bosnjaci su posvecivali pripremi hrane i to se kao i u danasnje vrijeme cinilo s posebnim uzitkom.Pretezan broj specijaliteta zahtijevao je duzu pripremu na 'tihoj vatri'.Hrana se kuhala na ognjistu, a kasnije sporetima zvanim 'koza', dok se kruh i veoma zastupljene pite i ostala pecena jela pekla pod pekom.

Zgotovljena jela posluzivala su se po zahtijevanoj proceduri.
Ranije je svaka bosnjacka kuca imala sofru za kojom se rucavalo.Sofra je okrugla drvena ploca, promjera oko 70 cm postavljena na postolju i imala je sve funkcije stola.Pripremanje hrane i postavljanje sofre je vecinom obavljala domacica i u vrijeme rucka ona je ta koja je pozivala 'glavu obitelji', domacina, da zauzme svoje mijesto.
Prije nego sto domacin sjede za sofru, na njoj je morao biti postavljen izrezan kruh, pribor za jelo, case i bokal s vodom.Nakon domacina, za sofru su sjedali ostali clanovi porodice ili gosti, a domacica ili osoba koja je pripremala hranu sjedala poslednja i po potrebi ustajala da skloni nepotrebno ili donese slijedece sto je na jelovniku.
Na sofru se prvo postavljala cinija sa corbom.Vecinom je to bila trahana ili neka druga gusta corba.Prvi je pocinjao jesti domacin, a potom ostali.Jelo se bez zurbe, bez srkanja i ne prepunim kasikama.Dio klasicnog bosnjackog odgoja koji je ostao i do dan-danas je da se hrana dobro sazvace.Ne smije se posegnuti za drugim zalogajem, ako prethodni nije dobro sazvakan.

Kasike, duboki tanjiri ili zdjele se nisu sklonjali odmah, jer se poslije corbe servirala dolma.Poslije corbastih specijaliteta, obicno se servirala pita,zatim piletina. U stara vremena domacice su pitu neposredno prije stavljanja na sofru 'zacvrkale' masnocom, mlijekom ili kajmakom ovisno o vrsti pite, isjekle na sitnije dijelove i onako u tepsiji, vrucu, stavljale na sofru pred domacina i ostale clanove porodice.
Poslije pite i piletine, obicno se sluzio sutlijas ili neko drugo slatko jelo.Sluzenjem kiselog mlijeka ili hosefa zavrsavao se rucak u jednoj bosnjackoj familiji.Domacin je taj koji je prvi ustajao od sofre, a domacica je sklonjala ostatke hrane i ostavljala sofru na predvidjeno mjesto.

Kafa ima izuzetan znacaj u zivotu vecine bosnjaka i kafendisanje, saldisanje je uvijek predstavljalo poseban ceremonijal.Kafa se servirala na bakarnoj ili mesinganoj mangali u cijem sredistu je bio zar od sagorijelog drveta, a okolo na metalnoj podlozi su servirani ibrik sa kafom, ibrik sa mlijekom,
secerlama i fildzani.Posto se kafa vremenski duze pila, jer se uz kafu i odmaralo, zar u mangali se obnavljala i povremeno na nju stavljao komadic posebnog korijena sa primamljivim mirisom koji je u narodu bio poznat pod imenom'velika trava'.Uz kafu su sluzeni rahatlokum ili druge slastice.
U nocnim satima bosnjaci su izbjegavali tezu hranu i kafu, ali su cajevi bili veoma popularni.

Sredinom 19 vijeka u Evropi je uspostavljena ceremonija postavljanja stolova koja je postajala sve popularnija i na prostorima nase drzave i uz male izmjene ta ceremonija je zastupljena i danas.O svakodnevnom kao i o blagdanskom jelovniku, postavljanju stola, serviranju hrane, bontonu za stolom - drugom prilikom.